ديوانه اى تو ؟ گفت : نه اى رسول اللَّه ، گفت : تو زن دارى ؟ گفت : بلى يا رسول اللَّه بفرمود تا او را بمصلَّى بردند و رجم كردند و بر او ثنا كرد ، بريده روايت كند و گويد : ما عز ابن مالك بنزديك رسول ( ص ) آمد و گفت : يا رسول اللَّه من زنا كرده‌ام ، مرا پاك كن ، رسول گفت : برو توبه كن و آمرزش خواه از خداى تعالى ، پاره اى برفت پس باز آمد و گفت يا رسول اللَّه زنيت فطهّرنى ، رسول همان گفت ، برفت پاره اى و باز آمد و هم اين سخن گفت و رسول همان جواب داد تا چهار بار ، ببار چهارم ، رسول گفت : تو ديوانه اى ؟ گفت : نه ، از صحابه پرسيد و گفت : از اين هيچ ديوانگى دانيد ؟ گفتند : نه با رسول اللَّه گفت بنگريد تا مست هست ، بديدند مست نبود ، رسول گفت : زنا كردى محصن بودى ؟ گفت : بلى ، رسول بفرمود تا او را رجم كردند ، آنگه گفت : براى ما عز استغفار كنيد . سخن ما : چون اكثر مفسّرين اين دو آيه را منسوخ دانسته‌اند بحث و فكر در آن نتيجه ى عملى ندارد ، ليكن مطلب مؤثّر آن است كه اين آيه ها و آيات ديگر كه مجازات بىعفّتى را معيّن كرده است ، پس از آن است كه رعايت عفّت زن و مرد لازم شده از اين روى براى طرفين مجازات معيّن شده است با تفاوت و اختلاف احوال كه وسيله ى جلوگيرى از تجاوز و دفع شهوت باشد يا نباشد كه زناى محصنه و غير محصنه ناميده شده است ، و براى هر دسته مجازات خاصّ معيّن شده است در - صورتى كه يونان و رم قديم فقط زن بزهكار را مستحقّ مجازات مىدانسته است كه معلوم است از نظر اخلاق و حفظ عفّت نبوده است بلكه حسّ خودخواهى و عقيده بحقّ تملَّك مرد نسبت بزن اين گونه قوانين و مقرّرات را اختراع مىكرده است . و در بعضى دولتها مجازات زنهاى دربارى و اعيان شديدتر و يا منحصر به آنها بوده است ، و طبقات پائينتر يا مجازات نداشته‌اند و يا سبكتر بوده است .